ในปี 2024-2025 หนึ่งในผลงานที่ถูกพูดถึงอย่างมากในวงการภาพยนตร์อเมริกันคือ Lesbian B-Movie Trilogy จากปลายปากกาของ Tricia Cooke นักเขียนบทหญิงเลสเบี้ยนผู้ทำงานร่วมกับสามีของเธอ Ethan Coen (หนึ่งในผู้กำกับจากตำนาน Coen Brothers) เพื่อสร้างไตรภาคหนังที่ทั้งแสบ สะใจ และเกย์สุด ๆ
หนังทั้งสามเรื่องในโปรเจกต์นี้ประกอบด้วย:
• Drive-Away Dolls (2024) – โร้ดคอมเมดี้สุดป่วนที่มีตัวเอกเป็นคู่เพื่อนซี้หญิงรักหญิง ออกเดินทางข้ามรัฐเพื่อหนีชีวิตเก่า ๆ และพบกับเหตุการณ์วายป่วงสุดเซอร์ไพรส์
• Honey Don’t! (2025) – หนังแนวฟิล์มนัวร์สืบสวนสุดหลอน ตัวเอกเป็นนักสืบสาว (รับบทโดย Margaret Qualley) ที่ต้องเปิดโปงปริศนาเบื้องหลังลัทธิศาสนาในเมืองเล็กแคลิฟอร์เนีย
• Go, Beavers! (ยังไม่ฉาย) – ว่ากันว่าเป็นตอนจบที่หม่นลึกและทดลองมากขึ้น ว่าด้วยการกลับมารวมตัวของทีมพายเรือหญิงในบรรยากาศจิตหลอนเหนือจริง
ทั้งสามเรื่องถูกวางแนวทางให้เป็น หนังเกรด B แบบเลสเบี้ยน (Lesbian B-Movie) ที่ผสมผสานอารมณ์ขัน ป๊อปคัลเจอร์ และความแสบสันต์ของตัวละครแบบที่หนังบล็อกบัสเตอร์ทั่วไปไม่กล้าทำ
ที่สำคัญที่สุดคือ การวาง “ความเป็นเควียร์” ไว้ตรงกลางของเรื่อง แทนที่จะเป็นเพียงรายละเอียดเล็กน้อยที่ตกหล่นในพล็อตใหญ่
Cooke เคยกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า “เมื่อสิบปีก่อน หนังแบบนี้คงไม่มีใครอนุมัติให้สร้าง” ความเปลือยเปล่าทางเพศของตัวละครหญิงรักหญิง การเป็นตัวเอกของเรื่อง และการเล่าแบบไม่ประนีประนอม ถือเป็นก้าวกระโดดของวงการฮอลลีวูด ที่เริ่มเปิดพื้นที่ให้กับหนังเควียร์มากขึ้น ไม่ใช่ในบทบาทรองหรือเป็นเพียงมุกตลก
และในขณะที่ผู้ชมจำนวนมากต่างตื่นเต้นกับตัวละครหญิงเควียร์ที่ “มีคาแรกเตอร์” จริง ๆ บนจอภาพยนตร์ โปรเจกต์นี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า “หนังที่สนุก” กับ “หนังที่มีตัวละครหลากหลาย” ไม่จำเป็นต้องแยกกัน
อีกหนึ่งแง่มุมที่น่าสนใจไม่แพ้กันคือความสัมพันธ์ของ Tricia Cooke และ Ethan Coen เอง ทั้งสองอยู่ในความสัมพันธ์แบบเปิด (polyamorous) และเคารพในอัตลักษณ์ทางเพศของกันและกัน โดย Cooke ซึ่งเป็นเลสเบี้ยน เปิดเผยว่าเธอมองเห็นความสำคัญในการผลักดันเสียงของผู้หญิงเควียร์ให้เป็นเจ้าของเรื่องเล่า โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มักถูกครอบงำด้วยตัวละครชายเฮเทอโรเซ็กชวลอย่างหนังแอคชั่น หรือนัวร์
Lesbian B-Movie Trilogy ไม่ใช่หนังเควียร์ที่ “เรียกร้องความเห็นใจ” หรือ “ขายความเศร้า” แต่กลับเป็นหนังที่เล่นกับสูตรสำเร็จของหนังแนว B ทั้งหลาย (จากหนังถนน ไปถึงหนังสืบสวน และจิตหลอน) แล้วเติมความแสบซ่านของตัวละครเควียร์เข้าไปอย่างไม่มีข้อจำกัด
มันคือพื้นที่ที่ตัวละครหญิงเควียร์ได้ “เก๊กหล่อ” ได้ “เจ้าชู้” และได้ “รอด” ในแบบที่คนดูไม่คุ้นเคยนักจากหนังฮอลลีวูด
ไตรภาคของ Cooke และ Coen คือการปฏิวัติเล็ก ๆ ที่ท้าทายสูตรเดิมของฮอลลีวูด และวางตัวเองเป็นหมุดหมายสำคัญในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์เควียร์
ในยุคที่ความหลากหลายไม่ใช่แค่คำพูด แต่ต้องเป็นการลงมือสร้างสรรค์จริงบนจอ เราคงต้องจับตาดูว่า Lesbian B-Movie Trilogy จะเปิดทางให้หนังแนวไหนตามมาอีกในอนาคต
รู้สึกอย่างไรเกี่ยวกับโพสต์นี้?
