ผู้ชมในรายงานจัดอยู่ในกลุ่มผู้ชายมีสัดส่วน 50.3% ขณะที่กลุ่มผู้หญิงอยู่ที่ 49.7% ห่างกันเพียง 0.6 จุดเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ สัดส่วนผู้ชมกลุ่มผู้หญิงเพิ่มขึ้นจาก 43% ในปี 2024 เป็น 47% ในปี 2025 ก่อนขยับมาแตะ 49.7% ในปี 2026
แต่เรื่องที่ชวนคิดอาจไม่ใช่แค่ “ทำไมผู้หญิงถึงดูคอนเทนต์เกย์มากขึ้น”
คำถามที่ใหญ่กว่าคือ ทำไมเรายังประหลาดใจ เมื่อสิ่งที่คนคนหนึ่งเลือกดูไม่ได้ตรงกับเพศหรือเพศวิถีที่เราคาดไว้
หรือเพราะเรามักถูกสอนให้เข้าใจความปรารถนาเป็นเส้นตรง … เป็นผู้หญิงต้องชอบแบบหนึ่ง เป็นผู้ชายต้องชอบอีกแบบ เป็นคนรักต่างเพศต้องดูสิ่งนี้ ส่วนคนที่เป็น LGBTQ+ ต้องดูสิ่งนั้น
แต่ความปรารถนาของมนุษย์ไม่เคยทำงานเป็นช่องติ๊กที่เรียบร้อยขนาดนั้น
รายงานยังพบว่า กลุ่มอายุ 18–24 ปีมีสัดส่วนสูงที่สุด คิดเป็น 31% ของผู้ชมหมวดนี้ และให้ความสนใจกับคอนเทนต์ประเภทการ์ตูนหรือแอนิเมชันเป็นพิเศษอีกด้วย
ข้อมูลส่วนนี้อาจสะท้อนว่า สำหรับคนรุ่นใหม่ จินตนาการทางเพศไม่ได้แยกขาดจากวัฒนธรรมแฟนด้อม แอนิเมชัน ตัวละคร หรือโลกสมมติที่พวกเขาคุ้นเคยอีกต่อไป
อย่างไรก็ตาม ตัวเลขเพียงอย่างเดียวยังไม่สามารถบอกได้ว่า ผู้ชมชอบเนื้อหาเหล่านี้เพราะอะไร หรือสิ่งที่รับชมสัมพันธ์กับอัตลักษณ์ของพวกเขามากน้อยเพียงใด
ผู้หญิงที่รับชมคอนเทนต์ชายกับชายอาจเป็นผู้หญิงรักต่างเพศ ไบเซ็กชวล แพนเซ็กชวล เควียร์ หรือกำลังสำรวจความรู้สึกของตัวเองก็ได้ บางคนอาจสนใจร่างกายของผู้ชาย บางคนอาจต้องการพักจากภาพความสัมพันธ์ชาย–หญิงแบบเดิม ขณะที่บางคนอาจดูเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็น
งานวิจัยของ Lucy Neville ซึ่งใช้การสนทนากลุ่ม การสัมภาษณ์ และแบบสอบถามออนไลน์กับผู้หญิง 275 คน เคยสำรวจว่าผู้หญิงมองและใช้คอนเทนต์ชายกับชายอย่างไร พร้อมตั้งคำถามต่อแนวคิดเรื่อง “female gaze” หรือสายตาของผู้หญิงในฐานะผู้มอง ผู้เลือก และเจ้าของความปรารถนา ไม่ใช่เพียงวัตถุที่ถูกมอง
อย่างไรก็ตาม การเปิดพื้นที่ให้ผู้หญิงมีความปรารถนา ไม่ได้หมายความว่าเราควรทำให้ผู้ชายเกย์หรือความสัมพันธ์ของคนเควียร์กลายเป็นเพียงวัตถุแห่งจินตนาการ
การดูคอนเทนต์เควียร์ไม่ได้แปลว่าเราจะเข้าใจชีวิตของ LGBTQ+ โดยอัตโนมัติ และคอนเทนต์ชายกับชายก็ไม่ได้ปลอดจากการเหมารวม การสร้างมาตรฐานรูปร่าง หรือความสัมพันธ์เชิงอำนาจเสมอไป
การพูดถึงเรื่องนี้อย่างเคารพจึงต้องมองทั้งสองด้าน คือยอมรับสิทธิของผู้ชมในการสำรวจความปรารถนา พร้อมกับไม่ลดทอนคนบนจอและคนในชีวิตจริงให้เหลือเพียงหมวดหมู่หรือแฟนตาซี
อีกประเด็นที่ต้องระมัดระวังคือ รายงานชุดนี้แบ่งผู้ชมออกเป็นเพียง “ผู้ชาย” และ “ผู้หญิง” จึงไม่ได้บอกว่าแต่ละคนระบุอัตลักษณ์ทางเพศของตัวเองอย่างไร รวมถึงยังไม่สะท้อนประสบการณ์ของคน nonbinary หรือผู้มีอัตลักษณ์นอกกรอบชาย–หญิงอย่างครบถ้วน
ดังนั้น ตัวเลข 49.7% จึงไม่ได้หมายความว่า “ผู้หญิงทั่วโลกเกือบครึ่งหนึ่งดูคอนเทนต์เกย์” แต่หมายถึงกลุ่มผู้หญิงมีสัดส่วนเกือบครึ่งหนึ่งภายในผู้ชมหมวดนี้บน Pornhub เท่านั้น
ท้ายที่สุด ตัวเลขนี้อาจไม่ได้มีไว้เพื่อบอกว่า “ผู้หญิงเป็นอะไร” แต่อาจกำลังเปิดให้เราเห็นว่า กรอบที่สังคมใช้จำแนกผู้คนนั้นแคบกว่าความรู้สึกของมนุษย์เพียงใด
สิ่งที่เราดูอาจเป็นหน้าต่างไปสู่จินตนาการ ความอยากรู้อยากเห็น หรือด้านหนึ่งของตัวเองที่ยังไม่เคยมีโอกาสสำรวจ แต่มันไม่ใช่บัตรประชาชนทางเพศ และไม่ใช่หลักฐานที่ใครควรนำไปใช้ตัดสินว่าเราต้องเป็นอะไร
เพราะมนุษย์มีความหมายมากกว่าประวัติการค้นหา และความหลากหลายอาจเริ่มต้นจากการยอมรับว่า บางความรู้สึกไม่จำเป็นต้องรีบถูกตั้งชื่อ
หมายเหตุ: เนื้อหานี้กล่าวถึงสื่อสำหรับผู้ใหญ่ เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ 18 ปีขึ้นไป
ที่มาข้อมูล